jueves, 29 de junio de 2017

Arrotxapeko Peña: bizirik dagoen auzo baten pankarta

Ederra Txema arrotxapearrak marraztutako eta margotutako pankarta. Polita atera da Arrotxapea: euskalduna, herrikoia, Ezkabazalea, okupatzailea, matxismoaren aurkakoa... eroa, izan behar den moduan. Gaztetxearen lehen urtebetetzea, Ezkaba aldizkariaren 25ak... bizirik dagoen auzo baten etengabeko festak eta aldarrikapenak... ehuneko ehun arrotxapearrak, izan ohi den bezala. Gora Arrotxapeko Peña, biba zuek!


sábado, 20 de mayo de 2017

Nazionalismoa bidaituz sendatzen al da?

                                                                                                                   Zaldi Eroa, Berria, 2017eko maiatzeren 19an

jueves, 20 de abril de 2017

"Emea eta piztia": emakumea eskuin muturraren aurka

Jadanik patroi bat da, eredu bat: argazki batean emakume bat agertzen da, lasaitasun osoz, baina irmo, mundua zeharkatzen dabilen faxismoaren eta autoritarismoaren mamuari aurre egiten... eta irudia, berehala, biral bihurtzen da sare sozialetan.

Horrela hasten da gaur Edu Lartzanguren-ek Berrian idatzitako bi orrialdeko erreportajea. Bost irudi dira artikuluaren ardatz, eta horien guztien atzean urteetan milaka emakumeek anonimotuan egindako mila ekarpen. Galdera ikurrak ere topatuko ditugu. Femismo globalak XX. mendean landatutako hazien fruituak ote? Kasualitatea al da eskuin muturraren buru berriak emakumezkoak izatea?. Alemaniako Alemaniarentzat Alternatiba (AFD) alderdiko Frauke Petry, Frantziako Fronte Nazionaleko Marine Le Pen eta Baionan joan zen astean protestak eragin zituen haren iloba Marion Marechal-Le Pen. Baita Madrilgo neonazien aurpegi den Melisa Dominguez ere.

Vietnamgo gerraren aurka Washingtongo Pentagonoan 1967ko urriaren 21ean eginiko protestan emakume bata agertzen da, Polizia Militar baten fusilaren kanoian krabelin bat jartzen. Bernie Boston argazkilariak hartu zuen irudia, eta Flower Power izenburuarekin pasatu da kontzientzia kolektibora.


Danuta Danielsson andrea, neonazien aurka, 1985. urtean, Vaxjon (Suedia).


Tess Asplund emakume beltz suediarra erretratatu zuen David Lagerlof argazkilariak, iazko maiatzaren 1ean, eskuin muturreko manifestazio baten aurrean ukabila altxatuta.


Bi hilabete geroago, Leshia Evans emakumea protagonista duen irudi harrigarria hartu zuten Jonathan Bachman argazkilariak, Baton Rougen (AEB). Poliziaren bortizkeria salatzen ari zen emakumea superbotereak balitu bezala agertzen da, atxilotu duten bi polizia superarmatuen aurrean. World Press Photo saria irabazi zuen irudiak.


Saffiyah Khan emakumeak irribarre baten bidez egin zien aurre English Defence League talde xenofoboko kide bortitzei, Birminghamen (Ingalaterra), apirilaren 8an, eta hala ageri da Joe Giddensen irudian.




* Artikulu osoa:



martes, 11 de abril de 2017

Ikasleak, tirano txikiak ote?

Hona hemen hausnarketa egiteko aukera polita. PISAkerietan sartu gabe, guztiok gara kezkatuak gure ikasleek maiz mugak onartzeko azaltzen dituzten zailtasunak edota ezintasuna. Ezetz esan ez zaien kreatura hauskorrak dira gure gazteak. Egundoko oztopo pertsona buruaski eta arduratsu izateko, nere iritzi apalean. Irakur dezagun Anjel LertxundiBerrian apirilean 7an idatzitako zutabetxoa:


Tirano txikiak


Suedia buruan zen PISAren orain arteko rankinetan, baina azken aldian nabarmen doa bikaintasunaren eskaileretan behera. Hainbat adituk seinalatu berri du motibo bat: gaurko ume suediarrak «sekula ezetz esan ez zaien kreatura hauskor batzuk dira». Informazioa benetakoa delakoan, etxera ekarriko dut asuntoa (guk Suediari begiratzen omen geniolako besteak beste): gure umeak ere «sekula ezetz esan ez zaien kreatura hauskorrak» bihurtu bagenitu? Horrek esan nahiko luke dena mamurtuta ematen diegula. Esan nahiko luke inolako zailtasun eta eragozpenik gabeko ibilbidea egiten ari direla, eskatutako guztia ematen zaiela. Esan nahiko luke auzo batekin, irakasle batekin, arbitroarekin arazoren bat duten aldiro, umeek dutela beti arrazoi. Esan nahiko luke bideko hartxintxar guztiak kentzen dizkiegula eroritakoan belaunak urra ez ditzaten.

Hori guztia egia bada, esan nahiko luke... tirano txiki batzuk bidaltzen ditugula eskolara.

lunes, 10 de abril de 2017

D ereduan, Oficial Técnico de Sistemas Informáticos... "en castellano, por favor!"

Jakinarazi digute badugula teknikari berria. Mendillorriko BHIko bi eraikinetan ez ezik, beste lau ikastetxeetan ere egingo du lan. Berarekin harremanetan jartzeko, ohiko bidera jo beharko, betiko helbide elektronikoetara. Hori bai, En castellano por favor, ya que ella no sabe euskera. En fin!, D eredua, murgiltze eredua, euskarazkoa, hizkuntza-eskubideak, euskaraz lan eta bizitzeko eskubideak... Beraz, euskaldunok euskaraz hitz egiteari utzi behar, hori bai, beti ere, elkarbizitzaren izenean. Bada, sentitzen dut, baina ez nago batere ados.

Aurreko egunean esan bezala, atzo hasi zen benetako KORRIKA, 360 egun iraungo duena, etapaz etapa baino determinazio handiz ekin beharko dioguna. Ba al gara prest?

Hona hemen Joseba Sarrionandia idazleak 20. Korrikarako idatziriko mezua:

"Alfabetatzearen, euskalduntzearen, ikastolen, euskara batuaren, literaturaren, prentsa idatziaren, irratiaren, telebistaren eta KORRIKA askoren ondoren, azken berrogei urteotako biziberritzearen ondoren, euskararen aldeko mugimendua egonkortu egin dela esaten da, normaltasunaren alde aurrerapauso handiak egin eta normalitate moduko batean lasaiturik edo trabaturik gelditu dela euskaraz bizi ahal izateko asmo kolektiboa.
Euskararen alde egitea normaltasunaren kontra egitea da oraindik. Aukerak eta maukerak egin behar izaten ditugu euskaraz bizi nahi dugunok. Belaunaldiak daramatzagu behetik gora elkartzen eta ekiten, erresilientzia honetan, goitik behera ezartzen zaizkigun lasaigarri kulturalak eta traba politikoak gainditzeko. Badugu motibo bat: badugu altxor partikular bat balio unibertsala duena, ispilu batean bezala islatzen dela bizitza hizkuntzan.
Hizkuntzan ikusten du bere burua edozein pertsonak zein komunitatek, oharkabean bada ere, eta hizkuntza kaltetua ispilu apurtua bezalakoa izaten da. Hizkuntza bat desagertzen denean, mundu guztiak galtzen du bizitza ikusteko eta azaltzeko modu berezi bat. Balioa du norberarena denean eta beste batzuena denean ere bai. Euskara, beste hizkuntzak bezala, altxor unibertsal bat da, denona delako, agortzen ez delako eta dohainekoa delako.
Denona da, dena pribatizatzen ari den sasoian. Ez da agortzen erabiliz gero, gauza gehienak erabiliz gero bota behar izaten diren egunetan. Eta dohainik erabiltzen dugu, gehien gehiena ordaindu behar izaten denean. Euskara noranahikoa da, baina gutako bakoitzaren baitan dago. Lapur altxorra balitz bezala edukiko dugu zulo ilunen batean ezkutaturik? Konturatzen zara goizetan ohetik jaikitzean ezti tanta gozo bat bezala senti dezakezula ezpainetan?"

lunes, 27 de marzo de 2017

ARROTXAPEko KORRIKA (Simulakroa): Apirilak 1.


Arrotxapea Biziz Eguna izanen dugu larunbatean. Bai, herri ekimena ehuneko ehun: Korrika, Gaztetzea, Euskara, auzoko taldeak, dantzariak, Euskara, Erraldoiak... euskaraz! Etxean baditugu jada txartelak, animatu eta hartu zurea/k.

Hona hemen menua:

Helduentzat: Zizka-mizkak, entsalada, paella, sorbete, postrea.

Txikientzat: Kroketak, Oilasko paella, postrea.



domingo, 26 de marzo de 2017

Armeniar genozidioa: "Une histoire de fou"

Ostiral gauean zinemara hurbildu nintzen, 2015ean Robert Guédiguianek zuzendutako Une histoire de fou (Ero istorio bat) filma ikustera. Ikustera baino, Guédiguianek espero bezala, ikastera, ulertzera eta, batez ere, hunkitzera: "Espero que el espectador [y la espectadora, supongo] se emocione. Emoción, etimológicamente, significa poner en movimiento. Me gustaría que gracias a la emoción, el espectador aprendiera mejor esta historia y, pero eso ya es el colmo de la ambición, que entendiera mejor la Historia en sí. En el fondo es sencillo. Quisiera que el espectador, al acabar la proyección, estuviera más emocionado y fuera más inteligente que al entrar en el cine". Beraz, kasu honetan bai, egilea eta ikuslea aseturik gara, zalantzarik ez.

1915ean Armeniar herriak Turkiak eragindako genozidioa pairatu behar izan zuen. Garai hartan, bi milio biztanle zituen Armeniak eta, horietatik, 1.300.000 erail zituen Turkiak era plantifikatu eta sistematiko batean. Egun, Estatu askok, Espainiak tartean, ez dituzte gertakari haiek aintzatetsi. Hala ere, Guédiguianek ez du genozidioan berean zentratu nahi izan: "Contar la historia del genocidio no me interesaba mucho. Quería contar cien años de historia, es decir, hablar del genocidio y del efecto que ha tenido en varias generaciones. Quería contar la historia de la memoria de este genocidio y, más aún, la historia de la memoria de esta historia. Y todo a través de los personajes". Eta, esan beharra dago, bete-betean asmatu egin duela.

Guédiguianek berak azaltzen digu zergatik egin duen filme hau: "Por dos razones. La primera es que, durante mucho tiempo, mis preocupaciones eran lo que suele llamarse internacionalistas. Como comunista e internacionalista, las cuestiones de identidad eran totalmente secundarias. Importantes, pero secundarias. La segunda, y tiene que ver con la primera, es que el tema de la identidad se ha vuelto muy importante desde los años noventa, quizá el tema más importante, hasta convertirse en el núcleo de numerosos debates políticos en Francia. En consecuencia, aunque el tema no preocupaba en absoluto a la izquierda, de pronto fue de gran importancia encararlo sin dilaciones. Y eso mismo he hecho, empezando con mi propia identidad. Me sentí obligado, pero obligado en el sentido que da el francés a la expresión: Je suis votre obligé (estoy a vuestra disposición). En cierto modo, estoy a la disposición de todos los armenios del mundo, me debo a ellos, ya que me apellido Guédiguian y, me guste o no, soy el embajador de su causa. Con esta película, cumplo con mi responsabilidad. Si fuese palestino o kurdo, hablaría del problema palestino o kurdo. Pero soy de ascendencia armenia y presento el problema armenio".

Tira, bada, lagun, ez gara gehiago luzatuko. Gertakari historiko horietara hurbildu nahi izanez gero, hurbildu, ulertu eta hunkitu nahi izanez gero, ez galdu aukera zoragarri hau eta sartu historiaz blai den zinema-areto horretara. Bertan ero istorio bat topatuko duzu, zeren "Los genocidios son una locura. Siempre se encuentran razones objetivas o seudobjetivas, pero siguen siendo locuras absolutas, con consecuencias delirantes".

jueves, 23 de marzo de 2017

Ikasgelak hutsik: LOMCEri EZ!!

620 ikaslek dute botoa emateko eskubidea, hau da, DBHko 3. eta 4. mailakoek zein Batxilergokoek. Goizean gelaz gela ibili ziren Ikasle Abertzale taldeko kideak grebaren inguruko informazioa zabaltzen, eta atsedenaldian boto-txartelaz bete ziren hautetsontziak: 513 alde, 4 aurka, 5 zuri eta balio gabeko bat. Pena nik klasera etorri behar izatea, honetan ere ikasleen esku utzi dugu guztioi eragiten digun zorigaiztoko LOMCEri aurre egiteko ardura. Atzo grebarako mendebaldeko deialdia ere ez zitzaigun Nafarroa Garaiako irakaskeoi ailegatu, en fin! Beraz, hemen gara, surf-ean bezala, olatua noiz ailagatuko zain.

Ikastetxeko gelak hutsik
Argazkia: Patxi Abasolo

martes, 21 de marzo de 2017

Zertarako gaude irakasleok?

Gaurko Berrian Alex Barandiarani (Huheziko irakaslea) egindako elkarrizketa irakurri ahal dugu. Bertan hitz egiten digu Ebaluazioz eta kalifikazioaz, maiz nahasten ditugun bi kontu oso desberdin. Izan ere, "Ebaluazioa prozesu jarraitutzat jotzen bada, ikaslearekiko elkarrekintzan ondorioak ateratzen ditugula. Ikuspuntu tradizionalean, ordea, aztertzen dugu ikasleak ea bete dituen guk aurrez ezarritako helburuak; hau da, kalifikatu egiten dugu".

Argazkia: berria.eus
Irakasleak zer-nolako rola du oraingo sisteman? Zer egin dezake egoera aldatzeko?
Aldatzeko, lehenik eta behin gogoeta egin behar da: zein da gure asmoa? Zertarako gaude? Irakaslea banaiz, beste pertsona baten garapen prozesua laguntzen dut, haren beharrei eta garapenari adi egongo naiz, eta zer eskaini ahal diodan ikusi beharko dut. Baina, beste ereduarekin, epaile bat izan naiteke; "pertsona hau baliagarria da, eta beste hau ez da baliagarria" esaten du epaile bat. Beraz, irakaslearen rola oso ezberdina izan daiteke. Hezkuntza pertsonen arteko harremanetan oinarritzen da, eta, irakasle gisa, hausnartu behar dut nik zer eskaintzen diodan ikasleari.

miércoles, 15 de marzo de 2017

D ereduko irakasle baten istorioa

Gaur arrstaldean Klaustroa izan dugu irakasleok. Honako gaiak izan ditugu aztergai: 2. ebaluazioko emaitzak, kanpoko diagnosiak (ejem, badakizue, PISAkeriak), Memoria duten Eskolen Sarea... Ohikoa denez, gehiegi eztabaidatu gabe, ti-ta batean bukatzear geundenez, eskua altxatu egin zait nahi gabe (tira, nahi gabe, nahi gabe...), eta nire istoriotxoa kontatu dut, hau da, D ereduan lan eta bizi den (bai, bizi ere bai, azken batean ikastetxean ematen dugu bizitza erdia, ezta?) irakasle euskaldun baten ezintasuna euskaraz lan eta bizi ahal izateko. Izugarria paradoxa, ezta?

Mintegi bilerak, Koordinazio Pedagogikorako Batzordeak, Pasabideak, Fotokopiak egiteko bulegoa, Klaustroak... gastelania hutsez. D ereduko ikastetxe batean, preso dugu euskara ikasgeleetako hormen artean. Non da murgiltze programa? Ba al da murgiltze programarik? Ba al dugu murgiltze-programetan aritzeraren kontzientziarik? Izan ere, arazoa ez da klaseak euskaraz eman eta kitto, baizik eta ze nolako Bigarren Hizkuntzaren irakaskuntza diseinatu dugun eta zer gertatzen ari den gure geletan.

Eta, horretarako, ezinbesteko dugu D ereduak bere ikastetxea izatea. Onena izanen baita Kalitatezko Euskarazko Irakaskuntza Publikoa bermatzeko. Baietz lortu!

martes, 14 de marzo de 2017

Ezkaba-ko presondegia: María Pintado Nieto

Hona hemen aurreko astean bisitatu genuen Lurperatutakoa atera dadila! erakusketaren panel bat. Bertan María Pintado Nieto-ren bizipenak azaltzen zaizkigu.



2007. Nire aitaren aztarnak berreskuratzea izango banitu, nire haurtzaroaren garaiko laguneei gustatuko litzaidake erakustea eta esan: "Begira nola nik ere banuen aita".
Izan ere, bere aita atxilotu egin zuten María jaio berria zela, erregistratzera hurbildu zenean. Eta ez zuten inoiz bere berririk izan.



2010eko ekainean, Maríak bere aitaren musukatzearen ametsa lortu zuen, eta bere semearen familiarekin, bere erraina eta bere bilobarekin, hobiaren oinean argazki bat ateratzea. Aitari musua eman eta ondoan gelditu zen inoiz ezin izan zizkion kontuak kontatzen. Oso harnasa sakona hartu zuen, nahiz eta gaixo egon. 2012ko otsailean bera ere joan zitzaigun.

miércoles, 8 de marzo de 2017

Emakume Langileen Nazioarteko Eguna

Bai, Emakume Langileen Nazioarteko Eguna ari gara aldarrikatzen 1911 urtetik. Nazio Batuen Erakundeak 1975 urtean onarpen instituzioala eman bazion ere, bidean subjektua aldatu egin zuen, emakume langilearen izaera ezabatuz.

Ongi legoke, bada, memoria duen txoko izan nahi duen honetan, ez ahaztea gaur ere, martxoaren 8an, gogoan baditugula mundu osoko emakume langileak eta egun esperimentatzen eta aldarrikatzen ari garen ahalduntze-prozesua.

Hala bedi!

domingo, 19 de febrero de 2017

Heriotza zigorra Iruñeko kartzelan, 1924an

1924ko azaroaren 6an42 militante anarkista Donibane Lohizunetik irten ziren Primo de Rivera diktaduraren aurka jarduteko. Bera-ra iristean Guardia Zibilarekin topo egin zuten. Bi guardia zibil eta lau gerrillari hil eta bese hamazazpi zauritu ziren. Beste batzuk atxilotu egin zituzten.

Gaur8, 2017ko otsailaern 18a, 31. or.

Enrique Gil GalazJulian Santillaz eta Pablo Martin Sanchezi, heriotza zigorra ezarri zieten gerra-kontseilu batean. Zigorra garrotez gauzatu zuten abenduaren 6an, Iruñeko kartzelan. Pablo Martin Sanchez barakaldarrak, urkamendira zeramatela, zaindarietatik askatu eta kartzelako patioko lehen solairura igota, bere burua bota zuen. Berehala hil zen. Julian Santillazek, hil baino lehen, hauxe esan zuen ozenki: "Esan nahi dut ez dudala neure burua erruduntzat jotzen, eta ez dudala protesta egiten justiziaren aurka, tiraniaren aurka baizik". Dolu gisa, Iruñeko Euskal Jai pilotalekuan ez zuten partidarik jokatu. Irudian, senideak eta lagunak ageri dira Iruñeko kartzelaren parean, bandera beltza altxatuta. Argazkia Donostia bizi zen Pascual Marin argazkilari tuterarrak egin zuen.

martes, 14 de febrero de 2017

Word Press Photo Sariak 2017

Sariak banatu zituen atzo World Press Photo fundazioak. Mundu osoko argazkilariek hartzen dute parte, eta 80.400 argazki aurkeztu dituzte aurtengo saioan. Burhan Ozbilici argazkilariak jaso du sai nagusia, non jaso zuen abenduan Anakaran Turkiak polizia batek Errusiako enbaxadorea kameren aurrean hil zuen unea. Ikusiko duzuenez, itxaropenerako tarte txikia argazkiek islatzen dutena, bestelako istorioak badiren ere, zergatik ote?

Mevlut Merts Altintas zen 22 urteko polizia, Andrei Karlov enbaxadorea hitz egiten ari zela, pistola atera, eta tiro egin zion bizkarrean. Hatz bat altxatu (Jainkoa bat dela adierazteko keinua), eta Siriako Al-Nusra Fronte talde islamistaren leloak oihukatu zituen. Ikusleak mehatxatu zituen, eta hiru zauritu. Baina Ozbiliciren sen profesionalak beldurrak baino indar handiagoa izan zuen, eta argazkiak egiten jarraitu zuen, irudi perfektua lortu arte.


Desobedientzia zibila. Ieshia Evans ekintzailea eskuak eskaintzen atxilotuko zuen poliziei, Baton Roug-en (AEB). Beltzen aurka Poliziak darabilen indarkeriaren aurkako protesta batean gertatu zen, uztailaren 9an, Alton Sterling gizon beltzaren heriotzaren aurkako manifestazio batean. Gaurko Gaien atalean lehen saria eman diote irudiari.


Egunerokoa, Kabulen. Najiba (ez dute abizenik eman) Shabir iloba besoetan duela. Haurra zauritu egin zuten bonba batekin, Kabulen, martxoaren 29an hartu zuten irudia.


Harrapatuta. Itsas dortoka bat (caretta caretta) sare batean harrapaturik, Tenerifeko uretan (Kanariar Uharteak). Iazko otsailaren 17an hartu zuten irudia.


Fidelen zain. Kubako Lanaren Gazte Armadako kideak, Fidel Castroren gorpua daraman ibilgailua noiz pasa zain, abenduan.



* Informazio gehiago:


jueves, 9 de febrero de 2017

Zuli: "Errefuxiatuak, ongi etorri!"

Kalean da otsaileko Ezkaba aldizkaria. Hona hemen Oihana Abasolo neskatoak oparitu digun istoriotxoa: Zuli, herrien arteko xamurtasuna. Patxi Larrainzar ikastetxeko ikasleen motxilek gogorarazten ziguten bezala, "gu ere izan gaitezkeelako".


domingo, 5 de febrero de 2017

Springteen, R. Against the Machine: "The Ghost of Tom Joad"

¿Cómo surge un burbuja especulativa? ¿Qué fue la gran Depresión de 1929 y sus dramáticas consecuencias sociales? ¿Qué son todas esas Crisis económicas que vienen azotándonos una década sí y otra también?
Bruce Springteen dedicó una canción a Tom Joad, protagonista de la película de John Ford, Las uvas de la iraComo podréis comprobar, por desgracia, la canción nos trae imágenes y realidades muy actuales, por mucho que intentemos mirar para otro lado. Desde estas líneas un pequeño homenaje a todos los Tom Joad, a los de ayer, y a los de hoy.

[Mujeres y] hombres caminando por las vías del tren
van hacia algún sitio, sin vuelta atrás
Los helicópteros de la policía estatal aparecen sobre la sierra
Comida caliente en una fogata bajo el puente
La cola de desamparados ante el refugio de la vuelta de la esquina
Bienvenidos al nuevo orden mundial.



El grupo musical Rage Against the Machine tiene su propia versión; a ver cuál os gusta más.

Tom dijo: "Mamá, dondequiera que haya un poli pegando a un tío;
dondequiera que llore un niño recién nacido y hambriento;
donde se luche contra la sangre y el odio que hay en el aire,
búscame madre, que allí estaré.
Dondequiera que haya alguien luchando por tener un sitio donde establecerse,
o por un trabajo digno o una madre que le ayude,
dondequiera que alguien esté luchando por ser libre, 
mírales a sus ojos madre, y allí me verás a mí!.

domingo, 29 de enero de 2017

Memoria e Historia: Laura Benadiba y Giovanni Levi

En esta ocasión quiero daros a conocer una oportunidad de lujo para quien quiera darse un chapuzón en las aguas de la Historia, la Memoria y las Fuentes Orales. Ez galdu aukera!


Jueves, 2 de febrero
17:15: Encuentro-debate
19:00  Presentación del libro

martes, 10 de enero de 2017

El milagro de la Nochevieja de 2016 en Colombia

Ayer comentamos en clase una noticia publicada en prensa el día anterior: "Suspenden a cuatro policías por fotografiarse con las FARC", a raíz de una fotografía realizada y difundida por el francés Damien Fellous. En la misma, aparecen miembros de la ONU y policías colombianos bailando con gentes de la guerrilla durante la Nochevieja.
Fuente: Internet.
"Zein gertakari historiko dakarkizue burura?". A pesar de las dos semanas transcurridas desde que abordamos la cuestión, enseguida un alumno alzó la mano y dio la respuesta correcta: "1914ko Gabonak Belgika eta Frantzien arteko lubakietan". Sucedió en Ypres, Bélgica. A un lado se encontraban los soldados alemanes; a otro, ingleses, franceses y belgas. En la madrugada de Navidad, soldados de ambos bandos empezaron a dejar el fusil en el suelo, y durante el Día de Navidad tomaron la siguiente resolución: la guerra ha terminado.
No eran de la mismo opinión sus responsables políticos y militares; por desgracia, la guerra duró otros cuatro largos años y murieron más de 15 millones de personas.
¿Sucederá lo mismo en Colombia? Esperemos que las partes directamente implicadas en el conflicto y la sociedad civil sean capaces de poner los mecanismos suficientes para que esos de arriba de siempre no se salgan con la suya e impongan, una vez más, otro de sus desoladores finales.


Gara, 2017ko urtarrilaren 8a.


lunes, 9 de enero de 2017

Arrotxapea da su último adiós a Elhadji Nadiaye

  Ya está en la calle la primera Ezkaba del año. En esta ocasión he dejado de lado la historia pasada del barrio para abordar una de esas historias de ahora que nunca deberían haber sucedido. Fue aquí, en nuestro barrio, en Arrotxapea, que llora en silencio por la persona que arrancaron de su regazo tan sólo por ser negra.


Elhadji gogoan...

Dundu ñuule amna solo

Abenduaren 7an, agur esan zioten Elhadji Ndiaye-ri Senegal-go bere jaioterrian zein Arrotxapean, 45 egun lehenago polizia espainolak atxilotu eta betiko eraman zuen tokian berean. Kolore anitzeko kontzentrazioak ozenki aldarrikatu zuen bizitza beltzak axola zaizkigula.

Lugar rochapeano donde Elhaji inició su viaje sin retorno
a manos de la Policía Nacional Española.
Fotografía: SOS Arrazakeria


Elhajdi gogoan...
Dundu ñuule amna solo
Las vidas negras importan
Bizitza da handiena
#JUSTICIAparaELHAJDI




El miércoles, 7 de diciembre, Elhadji recibió sepultura en su tierra natal, Senegal, seis semanas después de morir tras ser detenido por la policía española en la calle Marcelo Celayeta. En este mismo lugar, esquina con la calle Artika, a más de 3.500 kilómetos (en línea recta) de su casa africana, familiares, amigas y amigos del joven senegalés fallecido y miembros del colectivo SOS Racismo se dieron cita para darle un último adiós aquí, en una tierra que le acogió pero que, evidentemente, no supo cuidarle bien.

Gestos de ternura
Se acercó al barrio gente de todos los rincones de la ciudad. Quienes hemos participado en alguna de las movilizaciones realizadas durante estos dos meses, no hemos podido dejar de preguntarnos qué habría pasado si el joven fallecido hubiese sido nacido en esta ciudad, su tez no hubiese sido negra y tuviese por nombre Anabel, Mikel o Aitor.
¿Se habrían desgarrado de dolor nuestros barrios? ¿Habrían gritado nuestras calles y aceras exigiendo verdad, justicia y reparación? ¿Habrían vuelto a hablar graffitis, pintadas y murales? Seguramente. Aunque no es menos cierto que el agradecimiento de las personas afectadas en este desgraciado acontecimiento difícilmente podría haber sido mayor y más sincero.
Como decía el escritor uruguayo Eduardo Galeano, la solidaridad es la ternura de los Pueblos. Y, como comentó en el acto un compañero de Elhajdi, es algo tan sencillo y tan hermoso como dar confianza, estar con el otro, demostrar a quien tenemos cerca que nos importa, haya nacido en Arrotxapea o en un pequeño pueblo a más de 5.000 kilómetros de distancia:
“Nuestras palabras hoy son de agradecimiento porque, desde que pasó esto, hemos visto vuestra movilización. SOS Racismo, Salhaketa y todas las organizaciones y movimientos sociales, también Ahotsa, nuestro diario preferido. Os damos a todos muchísimas gracias, porque nos damos cuenta que nuestras vidas importan, las vidas negras importan.
Él se murió aquí, en Iruñea, y ya le han enterrado en Senegal. Ya que no podíamos ir nosotros, hemos hecho nuestra forma de recordarle con vosotros. Pero no hemos dejado de luchar... sólamente esto es lo que podemos hacer, enterrar el cuerpo... pero seguiremos luchando, porque queremos que se aclare todo lo que pasó; queremos ir hasta el final de todo, no vamos a bajar los brazos. Así que os damos muchas gracias a todas las organizaciones que han apoyado el caso. Sinceramente, estamos muy orgullosos de vosotros, nos dais mucha confianza sabiendo que cualquier cosa que pase, cualquier injusticia, vais a estar con nosotros. Por eso estamos muy contentos, nos dais la confianza que nos quita la policía, así que gracias”.

Verdad y justicia
Los compañeros de Ndiaye siguen reclamando su derecho a saber qué pasó, y justicia frente a los responsables de su muerte. “Hoy, en Iruñea, en Nafarroa, si eres negro puedes morir en comisaría tras una detención violenta y que nadie se vea obligado a rendir cuentas, que no haya respuestas ni consecuencias, que se imponga el silencio administrativo [...] El tratamiento que se está dando a la muerte de Elhadji nos está diciendo a gritos que todas las vidas no importan lo mismo, que el género, la raza y la clase determinan lo que vale un cuerpo, lo que vale una vida, lo que vale una muerte”.
Durante la concentración, una vez leído el comunicado, amigos y compañeros del joven senegalés mostraron su indignación por las calumnias y mentiras difundidas por distintos medios de comunicación:
Una muerte así, con el trato que le dieron, no se la merece nadie. Dicen que él es el violento, pero resulta que el violento es el que está muerto [...] Era un chaval muy majo, estuvimos viviendo año y medio juntos y puedo asegurar que todo lo que se está diciendo sobre él es mentira”.
También desde estas líneas exigimos verdad, justicia y reparación. Por Ndiaye, por su gente, por todas y cada una de nosotras.



Xilaba 2016
Bertsulari xapelketa*

Hain justu Trumpek jo duenean
mailuarekin iltzea
Marien Lepenek amestu ote
du Frantzia zuritzea?
Hiztegitatik kendu ote du
Rajoyk erabakitzea?
Normala ote da poliziak
senegaldar bat hiltzea?
Neri tokatu zait muga ertzean
sortu eta handitzea,
ta ikasi dut igurtzi ezkero
deusezten dela klitxea.
Gure herri honek badaki zer den
mututuei aditzea
ta harresiak atxeman arren
zubigintzan aritzea.

Sustrai Colina


* Sustrai Colina bertsolaria, Urruñan (Lapurdi) jaioa, Arrotxapean bizi da.


Texto: Patxi Abasolo López
Ezkaba aldizkaria, 241. zka., 2017ko urtarrila.


domingo, 8 de enero de 2017

Bernardo Atxaga: "Eskolak sekulako arazoa dauka..."

Interesgarria, benetan, gaurko BerriaBernardo Atxagari egindako elkarrizketa. Bihar ikastetxeetako ateak berriro zabalik izango ditugunez, hona hemen Atxagak hezkuntzaz, ikasleez eta gizon-emakume politikoz dioena. Hausnarketarako aukera polita.


Juanan Ruiz / Argazki Press
"[...] eskolak sekulako arazoa dauka. Gaurko gazteak, batetik bizi dira mundu zoragarri batean. Mundu guztian bizi dira, dena dute eskura. Japoniako neska batek makillajeari buruz egin duen tutoriala ikusten dute Zalduondon. Alde batera, izugarrizko tresna da, bizimodu kreatiboa asko laguntzen du; baina modu horretan ez dago balio transmisiorik... Ez da hiritarrik egiten, ez da gizon-emakume politikorik egiten, eta, beraz, gizartea ikusten dut flotazioan bezala, arina... Zer egin du eskolak? Botereak? Ez zaio interesatzen pertsona politikoak egotea, pentsatzen dutenak, nortasuna dutenak, zoon politikon-ik. Oso inkomodoa baita aldamenean izatea kritika egiten dizun norbait. Eskolak eta botereak egin du jakintza instrumentala bideratu. Entretenituta daude haurrak, sortzeko ere tira, moldatzen dira, baina ez da subjektu politikorik sortzen gaur egungo eskoletan".